Yarılır beynimin damarları; ben çıkarım.
Sen günlük didişmenle uğraş, hırsında boğul.
Bütün gün çalışkan, işlek sokakları arşınlarım.
Kasvetli, gri bulutlar çöker ışıklı İstanbula,
dönerim evime. Bütün macera burda ve şimdi.
Işık sızmayan, el değmemiş ormanlarda ürkek
gezinirim, iner deniz kıyısına pupa yelken ufukları
Hayatta ben en çok babamı sevdim
Karaçalılar gibi yardan bitme bir çocuk
Çarpık bacaklarıyla -ha düştü, ha düşecek-
Nasıl koşarsa ardından bir devin
O çapkın babamı ben öyle sevdim
Devamını Oku
Karaçalılar gibi yardan bitme bir çocuk
Çarpık bacaklarıyla -ha düştü, ha düşecek-
Nasıl koşarsa ardından bir devin
O çapkın babamı ben öyle sevdim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta