Yağız tay Şiiri - Dağlar Özügüç

Yağız tay benim yitirdiğim ümitlerimin nişanı,
Rûhum ki imtihanla yoğrulmuş bir deryâdır şimdi.
Bir tek gözyaşı kaldı sînede parlayan,
Bir de yakamoz misâli saf ve duru olan.
Firkatinle sustum, yük eyledim geceleri,
Gamı omuzladım da dönmedi dizlerim geri.
Kül oldum nice defa hicrânın ateşinde,
Her seher doğmayı öğrendim kendi nefsimde.
Zulmet sandılar beni, oysa ben bir sır idim,
Yıkıldım dedikleri yerde ben yeniden dirildim.
Mâtemimden doğan bir şems saklıdır içimde,
Her karanlık, nur taşır kaderin biçiminde.
Sanma ki yağız tay mahzunluğun nişânıdır,
Yağız benim en vakur direnişimin adıdır.