Ya Vedûd! Şiiri - Ali Yahya Değirmenci

Ey gönül vîrânemde, köz olup yanan o Nâr!
Beni bu muhabbetten, etme sakın ha bî-zâr.
Sensiz "yok"um bu halkın, şu kesret pazarında,
Büktüm boynumu Sana, eylemem hâşâ küfr-ü inkâr.
Hem hatâmda hem sevincimde Sana ettim niyâz
Lal olsa da bu dilim,Kan ağlar Efkâr!
​Senden gayrı bulunmaz, ne huzûr ne bir rızâ,
Dönüş sanadır Rabbim, bu can yoluna fedâ!

Ey Cibrîl-i Emîn’in, Rûhu’l-Kudüs'ün İlâhı!
Sensin âlemde duyan, sînemdeki her âhı.
Gezdirme hevâlarda, sümmun bükmün kör gibi,
Göster bana nûrunla, o dosdoğru dergâhı.
Pervâne-misâl oldum, döner Seni ararım,
Zulmet-i firkat ile, kararmasın şu sabâhlar;
​Bir âciz kulda aşkın tecellî eyler mi hiç?
Hayranım ey Mücemmil, o eşsiz san‘atına!

​Mevcûdât âşık Sana, rahmetinle Yâ Rahmân,
Kuşatır âlemleri, şefkatinle Yâ Rahîm.
Sahib-i mülk Sen’sin, ben bir hiçim Yâ Mâlik,
Küfrân-ı nîmetten ben, Sana geldim Yâ Kerîm.
Hangi ismin zikretsem, bî-çâredir bu lisan,
İdrakim âciz kalır, şaşkındır fehmim benim;
​Yolun başında sevdim, sonu vuslat mı, sücûd?
Âkıbetim elinde, Sen’sin çare Yâ Vedûd!

Erişince o vâde, tenim hâk ile yeksan,
Dünya bir hayal imiş, hakikat şimdi ayan.
Günahım dağlar kadar, affet Yâ Müsteân,
Habîbin hürmetine, lûtfeyle Yâ Mennân.
Ne korku ne bir keder, Sen varsan şu cânımda,
Aşkınla teslim ettim, emâneti o anda;
​İstemem tâc u tahtı, vuslatın bana yeter,
Cemâlini gören kul, ölümü bayram eder!