Sen gülünce benim kalbim denizlere yelken açıyor
Senin gülüşün martı, senin gülüşün denize güneş doğuyor
Ya üzülürsen?
Senin üzülmen denizde fırtına, yırtılan yelken, kıyametler kopuyor
Denizde martılar, gökyüzünde güneş, sol kıyımda da kalbim korkuyor
Üzülmen boyumu aşan deniz dalgası, alabora, kalbimin en dibe batışı
Sen üzülünce bil ki; bu bedenim kalpsiz, kalbim de diplerde sensiz çürüyor...
İnsan bu, su misali, kıvrım kıvrım akar ya;
Bir yanda akan benim, öbür yanda Sakarya.
Su iner yokuşlardan, hep basamak basamak;
Benimse alın yazım, yokuşlarda susamak.
Her şey akar, su, tarih, yıldız, insan ve fikir;
Oluklar çift; birinden nur akar; birinden kir.
Devamını Oku
Bir yanda akan benim, öbür yanda Sakarya.
Su iner yokuşlardan, hep basamak basamak;
Benimse alın yazım, yokuşlarda susamak.
Her şey akar, su, tarih, yıldız, insan ve fikir;
Oluklar çift; birinden nur akar; birinden kir.




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta