Sen buyuruyorsun ya;
“Ben kuluma, onun şah damarından daha yakınım.”
Bu söze sığınıyorum.
Ayakta kalışım da,
yoruluşum da
Senin bilgindedir.
Yol uzarsa razıyım,
kalbim beklemeyi öğrenirse razıyım.
Taşıyamadığım yüklerim varsa,
bilirim;
benden önce Sen görürsün.
Senin izinde yürürken
yönüm karışırsa,
beni yine Sana çevir.
Sözler birbirine düşerse,
hakikat örtülürse,
beni kelimelere değil,
Senin rızana bağla.
Anlamadığım yerde teslimim.
Bilemediğim yerde susarım.
Yanıldığımda
beni kendimle baş başa bırakma.
Beni Sana yaklaştıran ne varsa
arttır,
Senden uzaklaştıran ne varsa
usulca eksilt.
Kalbimde bir boşluk kalacaksa,
o yalnız Sana kalsın.
Bana Senden daha yakın
hiçbir bağ kurdurma.
Ne bir sevgi,
ne bir insan,
ne bir söz…
Hiçbiri Senin önüne geçmesin.
Ben Senin kulunum, Ya Rab.
Yolumu da yönümü de,
sonumu da
Sana bırakıyorum.
Kayıt Tarihi : 20.2.2026 00:25:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!