Vuslatın Gurbetinde Bir Çalıkuşu

vakit hayli geç, bütün ışıklar birer birer söndü
şehrin kalbi durdu, sadece benimki atıyor böyle deli
bu ne menem bir sevda leyla, ne yana baksam puslu bir ayna
her sokak başında senin o tılsımlı cümlen yankılanıyor
faili meçhul bir hüzün çökmüş omuzlarıma, ağır ve nemli...

​gece yarısı... yağmur dumanlı bir ıslık gibi çalıyor
sokak lambaları cam kırığı bir hüzne kesmiş
aklımda o mısra, kalbimin en kuytusunda bir bıçak:
"öyle bir gurbet ki, vuslatı bile bakmaya kıyamamak."
bakarsam eskiyeceksin sanki, dokunsam dağılacaksın
seni bir şişede saklar gibi saklıyorum bu şehirden.
​ben de öyleyim işte, parmak uçlarımda bir korku
seni kendimden bile sakınan o eski, o mahcup telaş...

ama gel gör ki bu özlem başka, bu sancı derin
içimde sular yükseliyor, limanlar yanıyor bir bir
hem gözlerinden kaçıyorum hem de bitiyorum hasretinden.
belalı bir sevda bu, bir yanım gurbet bir yanım sen
vuslatın eşiğinde bile o meşhur titreme dizlerimde...
​belki bir gün bir kitap sayfasında rastlaşırız zamansız
belki bir tren garında, belki bir şiir akşamında
ama şimdi o amansız suskunluk, şimdi o muazzam gurbet...

inan leyla, seni görünce öyle bir sarsılıyor ki gökyüzü
içim titriyor, sanki bütün şehir üstüme yıkılıyor
bacaklarımın beni zor tuttuğu o meçhul saniyeler...
elini uzatsan düşeceğim, adımı söylesen biteceğim.
bir saniye bile olsa, o imkânsız şafağında bir lahza durulmayı
yani seni görmeyi leyla...
bu sensizlik artık bu şehrin sınırlarını aşıyor.