Vuslatın Ateşi Şiiri - Dünya Yükünün Hamalı

Nihal, bir cemre düştü gecemin tam ortasına,
Tenimde izi kaldı bakışının fermanının.
Dudaklarında gizli ilahi kelam mısın?
Ki her hecende yanar can, susuz bu zindanında.

Görünmez bir hışımla çözülürken karanfil,
Tenin bir ayet gibi okunur derinlerde.
Düşmüşüm mest eden bir gülün nazlı devrinde,
Nihal, sen bir sır gibi açılırsın her gece ince ince.

Aşkınla yandı gönül, kül oldu varlık bağı,
Dudaklarında içtik ezel şarabını.
Bu yolun sonu yoktur, ne başı var ne sağı,
Nihal, sen bir ömre bedel bir serap mısın?

Alıp verdiğin nefes, can evime işler,
Her bir nazarın bende bin mana fısıldar.
Vuslatın ateşidir tende böyle gizli esen,
Nihal, sen bir aynasın, Hakk'ı gösterir misin?

Gel, birlikte dönelim biz bu aşkın çevresinde,
Yok olup dirilelim varlığın gölgesinde.
Bir mey sundun ki bana, içtikçe yanıyorum,
Nihal, sen bu yolcunun son durağı mısın?