VUSLAT
Mehtabı uğurladık, fecr-i sabâh için,
Gecenin sinesinde kaldı adın.
Sükûtla paylaştık derdimizi,
Zamanın elinde savruldu yadın.
Bütün duygular döküldü sehere dek,
Söz sustu, kalp dile geldi nihayet.
Nûr indi yüzüme, içim karanlık,
Doğan gün getirmedi beklenen vuslat.
Ay çekildi semâdan, iz bırakarak,
Bir serin hüzün kaldı gönül yerinde.
Güneş doğdu amma ben doğamadım,
Çünkü sen hâlâ
Gecenin en eski yerinde…
Yücel ÖZKÜ
30 Ocak 2026/22:39
Kayıt Tarihi : 4.2.2026 18:57:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!