VUKÛÂT VAR
Yine bir kış mevsimi, son yapraklar düşüyor
Kimileri ekmeğini, muhtaçla bölüşüyor
Kırık dökük bir kapı, önünde küçük çocuk
Kıpkırmızı ayağı, bu soğukta üşüyor
Hayatta ben en çok babamı sevdim
Karaçalılar gibi yardan bitme bir çocuk
Çarpık bacaklarıyla -ha düştü, ha düşecek-
Nasıl koşarsa ardından bir devin
O çapkın babamı ben öyle sevdim
Devamını Oku
Karaçalılar gibi yardan bitme bir çocuk
Çarpık bacaklarıyla -ha düştü, ha düşecek-
Nasıl koşarsa ardından bir devin
O çapkın babamı ben öyle sevdim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta