Kırk yedi mum söndü zamanın sofrasında
Her biri, hayatın bana geç kalmış bir dersini fısıldıyor.
Tıbbi görüntüleme içimin röntgeni çekilmiş gibi,
Kırık formüller, MR’a sığmayan stres çizgileri,
Radyoloji atlasında kaybolmuş bir kemik kadar yalnızım.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta