Viyan Şiiri - İhsan Yılmaz

Viyan

İhsan Yılmaz

Hava serin...
Gökyüzü yine yıldızlarla dolu.
Rüzgâr, gecenin sessizliğini usulca dolaşıyor.
Her esintide, sanki adını fısıldayan bir ses var.
Belki de ben, rüzgâra seni yakıştırıyorum.

Bazı insanlar uzaklaştıkça eksilmez,
aksine kalbin en derin yerinde kök salar.
Sen de öylesin Viyan...
Ne geceler seni unutturabiliyor,
ne de zaman.

Ay gökyüzünü nasıl sessizce aydınlatıyorsa,
sen de fark etmeden içimde bir ömür ışık oldun.
Kavuşmak her sevdanın kaderi değildir belki,
ama sevmek...
Sevmek bazen en güzel bekleyiştir.

Bu gece yıldızlara bakıyorum.
Belki sen de aynı gökyüzüne bakıyorsundur.
Aynı rüzgâr saçlarına dokunurken,
bil ki bir yürek,
sessizce sana dua ediyor.

Çünkü bazı sevgiler,
ne mesafeyle azalır,
ne de zamanla unutulur.
Onlar sadece derinleşir...
Tıpkı bu gece gibi,
sessiz, serin ve sonsuz.
Temmuz/2026