merdivenlerde, vitray camın yanında aşkımın naaşı,
ne kaldıracak imam, ne yıkayacak su, nede huzurla yatacağı bir musalla taşı.
ağlayan gözlerin yıkadığı merdivenlerimde son ayak izin silinirken soğuk bir şubat gecesi,
o yol, gittiğin, herşeyi bıraktığın yerde ben, giderken bir kez arkana baksaydın dönerdin belki.
baktın.
O arabaya binerken gördüm gözünde intikamın ateşini, işte ben orada en son ağlamayı bıraktım.
tek aşkım miranda, tek dostum 15+1 bundan sonra.
o kadar da önemli değildir bırakıp gitmeler,
arkalarında doldurulması mümkün olmayan boşluklar bırakılmasaydı eğer.
utanılacak bir şey değildir ağlamak,
yürekten süzülüp geliyorsa gözyaşı eğer…
belirsizliğe yelken açardı iri ela gözler zamanla,
öylesine derince bakmasalardı eğer…
Devamını Oku
arkalarında doldurulması mümkün olmayan boşluklar bırakılmasaydı eğer.
utanılacak bir şey değildir ağlamak,
yürekten süzülüp geliyorsa gözyaşı eğer…
belirsizliğe yelken açardı iri ela gözler zamanla,
öylesine derince bakmasalardı eğer…




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta