Şövalye
Aptal bir çocuk burnunu karıştırıyor parmaklığın dibinde. Ve güneşi cilt kanseri sanıyor üzerine karanlık çöktü diye. Bordo etekli bir kız dikiliyor başında.
Zaman ergenlik çağına giriyor. Kız, çocuğun başına çamurdan bir taç takıyor ve seni şövalye ilan ediyorum diyor,çocuk hala burnunu karıştırıyor.
Aklı bozuk dilbilgisinde.
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta