Viraneyim Şiiri - Önder Yalav

Umudun kaybolduğu viraneyim
Tekrarım yok sonum karanlık
Neden gittiğini düşünmeme engel odu sensizlik
Nasıl yarasın nasıl sancısın böyle
Sensizlik ağır kalır bunların yanında
Sensizliğin en iyi tanımıyım
Kalabalıklar anlıyor halimi
Kimseler bilmiyor seni

Zaman geçiyor boşluklarımı
Satırlarım dolduruyor
Ben doldukça yüreğimden
Söküp atamıyorum seni
Çünkü ben umudun kaybolduğu viraneyim

Döndükçe dolaşan bir gezginim
Yolunu bulan bir gerçeğim
Varmayı bilen bir seferim
Sefere çıkan viraneyim
Allah kahretsiz sensizim
Ve ben kimsesizim

Sabah uyandığımda sensizim
Dolaştıkça bulamadığım sözlerdeyim
Sözlerimin bittiği sözün özündeyim
Özümü kaybeden ben
Bende değilim

ÖNDER YALAV