Gece karanlık bir mabetti arzulu günahlara,
Birer birer söndürülmüştü sevda mahkumlarının yıldızları,
Ve uzun uzun anlatıyordu gece güneşin doğuşunu.
Umutlar son buluyordu bir çocuğun cansız bedeninde,
Ağlayan bir annenin son çığlığıydı belkide,
Ve binbir emekle büyütülen çocuğun bedeniydi yerde yatan.
Kadın ve adam oturuyorlardı
Uzakta beyaz dağlar vardı
Gara girmek üzereyken Barselona-Madrid treni
Kadın üzgündü, üzgündü, üzgündü
Adam düşündü, düşündü, düşündü
Devamını Oku
Uzakta beyaz dağlar vardı
Gara girmek üzereyken Barselona-Madrid treni
Kadın üzgündü, üzgündü, üzgündü
Adam düşündü, düşündü, düşündü




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta