Vîranbûna Dil û Hevîye Şiiri - Baki Ortak

Vere Bavo: Yüreğin ve Umudun Yıkılışı Vere bavo… vere vere… yerin altından bir ses geldi, toprak sarsıldı, kalp kırıldı, gece bir anda kıyamete döndü. Bak… bahçemi talan ettiler, ne ağaç kaldı ne çiçek ne çocuk sesi, yalnızca toz ve kan kaldı hatıraların yolunda. Ağaçlarımız… köklerinden sökülüp toprağa düştü, sanki umut da kırılmıştı, sanki zaman bize öfke duymuştu. Vere bavo… yüreğim dertle yanar oldu Yer sarsıldı, dünya başımıza yıkılır oldu Bağımız bahçemiz tozla kana bulanır oldu Kurduğumuz tüm hayaller bir anda yalan oldu Ağaçlarımız kırıldı, ne gölge kaldı ne dal kaldı Gül ile bülbül ayrıldı, geriye hüzün kaldı Sıcak ocağımız söndü, içimizde ayaz kaldı Yanan her ışık gecelerde saklı kaldı Devrem hatırlar mısın, biz aynı yollardaydık Aynı hayatın içinde aynı düşlere daldık Şimdi sen toprağın altında, ben kederde kaldık Kader bizi yarım bıraktı, biz hep eksik kaldık Geceler uzadı, yıldızlar gökten kayboldu Çocuk sesleri sustu, türküler yarım kaldı Anneler ağladı, gözler kana doldu Umut kalplerde kırıldı, her şey yok oldu Ama yine de yıkıntıdan bir hayat doğar yine Topraktan umut yeşerir, ışık doğar yine Kırık kalpler sabırla dirilir yine İnsan yeniden ayağa kalkar yine Sonunda adım sadece bir feryat değildir Ben yıkılanların sesi, bu sözler şahittir Bu acı insanların kalbinde izdir Ve derim ki: Kul Ortak… işte budur kaderdir… Ocağımı yıktılar… ateş söndü, duman karanlık göğe yükseldi, evlerde yalnızca sessizlik ve acı kaldı. Devrem… hatırlıyor musun? aynı sofrada ekmek bölüyorduk, aynı yolda hayaller kuruyorduk… şimdi sen nerdesin, ben nerdeyim? Toprak sarsıldı… ama sadece toprak değil, yüreğimiz de sarsıldı, inancımız sarsıldı, dünya üzerimize çöktü. Çocuklar toprağın altında seslendi, anneler boş ellerle aradı, babalar gözyaşıyla göğe sordu: “neden… neden biz?” Geceler uzadı devrem, gündüz bile karanlıktı, ne kuş sesi kaldı, ne sabahın ışığı. Ben yıkıntıların içinde dolaşıyorum, adını fısıldıyorum, belki taşların altından duyarsın, belki bir ses geri döner… Vere bavo… yıkılan sadece evler değildi, hayatlardı, hayallerdi, temiz kalplerdi toprağın altında kalan. Ama yine de… her yıkıntının içinden yeni bir hayat doğar, her acının içinden insanlık filizlenir. Biz yine ayağa kalkacağız, kırık ellerimizle bile olsa, yeniden kuracağız hayatı, ama bu kez yıkılmayacak umutlarla. Devrem… eğer oradaysan, eğer sesimi duyuyorsan, bil ki ben hâlâ buradayım… toprağın üstünde, hatıraların içinde, ortak acımızın içinde… Ve sonunda… yıkıntıların içinden bir ses yükselir, kalplerden bir isim geçer, sonsuz bir türkü gibi rüzgârda dolaşır: Kul Ortak… KUL ORTAK