İlk karayı vicdan açtı,
kendi sessizliğinde çatlayan bir perdeydi bu.
Benliğimizden uzaklaştıkça
ayaklarımıza vurulan prangalar
hududu zorladığımız yolların
Kaf önce hafif hafif düşüyorsun sonra
kızıl kızıl dağılıyorsun elimde kalıyor iki nokta
atıp kırmızı bir gül kalbimin tam ortasına
kaçıyorsun mevsimlerden mevsimlere
tahtı çalınmış bir padişahım oysa
kayboluşunu arayan hesapsız yolculuklarda
Devamını Oku
kızıl kızıl dağılıyorsun elimde kalıyor iki nokta
atıp kırmızı bir gül kalbimin tam ortasına
kaçıyorsun mevsimlerden mevsimlere
tahtı çalınmış bir padişahım oysa
kayboluşunu arayan hesapsız yolculuklarda




Harika ve anlamlı bir şiir okudum. Şiiri ve şairi kutluyorum değerli hocam
Kıymetli yorumunuz için en derin teşekkürlerimi sunuyorum değerli hocam dostum
Saygılar sunarım ??
Vicdanın ardından giden gidene!
Kendimiz de dahil, buna,
Ne kalabilir ki geriye?
Tebrikler Hasan Bey..
Kıymetli yorumunuz için en derin teşekkürlerimi sunuyorum değerli hocam dostum
Saygılar sunarım ??
Bu şiir ile ilgili 2 tane yorum bulunmakta