Rüzgar yelleri o çiçekleri hareket ettiriyor
Sokaklarda yaramaz çocuklar ebelemeç oynuyor
Akşamlar çaylar, kahveler içilip sohbet edilirken
Bir gün daha böylece güzelce bir şekilde bitiyor
Gökteki tek aydınlık ay olurken hiç uyku tutmuyor
Bir şey rahatlatmıyor, ne sigarayla vakit geçiyor
Herkes uyuduktan sonra geceleyin bir ses geliyor
Zihnimin içinden yüzüme doğru bana bağırıyor
Biliyorum ki bunun sadece tek bir sebebi vardır
Kaya gibi hissediyorum, Sisifos halen yaşıyor
Yarın güzel geçecek diye yine kendimi kandırırken
Söyleyemediğim her şey kendimden bana geri dönüyor
"O günahların için sorumluluk gösterecek misin?
O haller için kendine çeki düzen verecek misin?
O tavırların için hiç özür dilemeyecek misin?
Hayır, durum umutsuz. Umudu inkar edecek misin?
Artık sevgili dünya seni ciddiye bile almazken
Artık kalabalıkta bir kimse olarak dolaşırken
Sen istemsiz kaygılarından yavaşça sönüp giderken
Korkunç karanlık günler işte yine yeniden başlıyor
Kalbini kırdığın her insan bir gün kapını çalarsa
Sahip olduğun çifte standartlar ya sana da uğrarsa?
Birinin değerin kaybedene kadar bilmiyorken
Peki kalbin sadece kan pompalamak için atarsa?
Şimdi günahlar için sorumluluk gösterme zamanı
Kim biliyor umutsuzca içinde yaşayan inkarı?
Azalmaktan asla korkmayan adam mum gibi erirken
Her şeyin sona yaklaşması hangi enayi kararı?
Durmadan döndüğün hep aynı yerde durduğun döngüler
Durmadan insanlara sövüp saydığın hep o küfürler
Aklını kaybettiğinde toparlaman gereken her şey
Hastaneyle ilaçlarla sulanmış kaybolmuş hayaller
Herkese içini açan gerçek olmayan sahte halin
Kimseye içini açamayan sevgiye muhtaç halin
Senin vicdan eksikliğinim empati yoksunluğunum
Azarlandığında kulaklarında titreyen hudutum
Senin kimseden duymadığın en derin duygularınım
Duyguların gösteremeyip ağlayamayıp çocuğum
Olgunlaşıp duygularını gösterebilen adamım
Senin ironik kronik bozukluğunun yansımasıyım
Rahatsız eden şakalarına yönelik isimlerim
Sen uyurken ve uyanırken korktuğun kabuslarınım
Ağzından çıkanlar kısa sürede sana söylenirken
Hayatın attığı tokatla sana yaklaşan karmayım
Elbette bazen sana yüklenen aşırı empatiyim
Senin kendini unuttuğundaki kimliksizliğinim
Başkalarını düşünüp üzülemediğinde bile
Ben senin o özsüzlüğünden başka hiçbir şey değilim
Ben senin kovaya yavaşça doldurduğun zamanınım
Bugünü düşünmekten aciz olan yarınsızlığınım
Kendini değil başkalarını dinleyen hiç yönünüm
Yetersiz olduğunu söyleyen vesvesevari sözüm
Sana geçmişten gelen ‘sana söylemiştim’ tokadıyım
Yarın ne olacağını söyleyecek cephede asker
Kendini rezil etmeyi bırakmazsan gönlünde yıkım
Rezil edip gülerek ‘ne büyük maskara’ diyecekler”
Elbet gitme zamanı anıları yararak gelecek
Bagajından kirli çamaşırların ortaya çıkacak
Buna rağmen istemsiz suçluluk duygusu gezilecek
Tüm pislik bagajdan değil senin ağırından kokacak
Gitmeden önce son bir kez söyleyecek bir şeyin varsa
İleri gidecek etkisi yoksa hiç boşa uğraşma
Yani dosyanı kapatmadan önce emin olacaksan
Sayfan kapanırken sakın kulaklara tekrar konuşma
Herkes gittikten sonra bu boş yollarda yine kimse yok
Adını hatırlayıp seni hatırlayacak kimse yok
Bagajında gerçekleşmeyi bekleyen hayallerin için
Sen hariç onları gerçekleştirecek ilah bile yok
Bu şiir ne hayatına ne inancına bir güvence
Artık hep ayakta kalman gerek herkes bile gidince
Susuz kaldığında arayıp bulabilmen gerekince
Çöle değil nehirlere, çaylara uğra sevilince”
Kayıt Tarihi : 18.07.2026 21:26:00
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
