Veysel Şimşek Şiirleri - Şair Veysel Şimşek

Nefsiğin uğruna Ateşe yanma,
İster inan Dostum ister inanma,
Bu Dünyayı sade kendinin sanma,
Banada Sanada Ölüm Var Ağa.

Kendini avutma sersem beçare,

Bilip Bilmeden Boş Akıl Veren,
Adı Önemli Değil Eş Dost Yâr Yâren,
Kendini Yücede Yüksekte Gören,
Bana Deli Diyen Deliler Çoktur.

Ben Deli Olsam Nedir Onların Kâri,

Neyine Güvenirsin Sıradan Kulsun,
Sana Göre Dostluk Böylemi Olsun,
Kim Olursa Olsun Allahtan Bulsun,
Bana Dost Görünüp Düşman Olanlar.

Kim Olursa Olsun Ne Derse Desin,

Bir zaman beni yediler yetmedi,
Hep diyorum inkârları bitmedi,
Bilinmez silinmez izi gitmedi,
Başımda Akşamlar Kırık Sülale.

Siz unutun ama Allah unutmaz,

Kahpe Dünyada Dersimi Aldım,
İnneden ipliğe derine Daldım
Koca İstanbula kapanıp Kaldım,
Başımı Alıp Dağlara Gidesim Gelir.

Gelmeyenler pişman gelen kaçıyor,

Başımıza Taşda Yağsa Az Bile

Bakın Bu Dünyada Olan Bitene,
Helalmıdır Gücü Gücün Yetene,
Durum Çok Berbat Gider Çetine,
Başımıza Taşda Yağsa Az Bile.

Ben Kimin Ne Pok Olduğunu Bilirim




Şaşmam Asla Doğru Yolda Yürürüm,

Dostumdur dediğim can ciğer denen,
Yalancı şercinin atına binen,
Dar günümde bana tersini dönen,
Beni tanımayan Dost neye Yarar.

Kusura bakmayın sözlerim kaba,

Akıllı ol akıl alınmaz satın,
Al başına çal sen yat ile katın,
İnsan ol insanca olsun kıymetin,
Çok doluyum ne olur beni taşırma.

Ölüm var unutma gelen gideni,

Ben Kaçtıkça Sen Yakaladın


Mahküm Oldum Çile Derde,
Hiç Çekmez Gözüne perde,
Hemde Her Bildiğim Yerde,