Veysel Gider Şiirleri - Şair Veysel Gider

O anlamlı bakışların vardı ya! İşte o an,
Ölümden beter…

O çekişli nağmelerin,
Cana yakın eğmelerin vardı ya! İşte o an,
Sonunda beter…

Şehitlerimin kanı
Dedemden kalan anı
Milletimin onuru
Değerlerimin canı.

Dağı, taşı, ovası

Hasankeyf…
Karşımda duruyor, o çıkılmaz kayalar
Yüksek bir uygarlıktır orda ki ilginç bu yar
Sözcükler sessiz de kalsa,
Değildir kaleyi ölçmek, o kadar kolay
İp ince, sağdan ikinci parmak gibi, güzel minareler…

:

TABİAT – VATAN

Deli gibi gezerim, “biri var” der;
Tabiatı sezerim, canlıları ezerim..

“Konvoy” sessiz, yol uzun
“Selamet” her an bize
Mehmetçik evladıysa, canıysa Vatanın
Vatanın bekçisiysek, ünümüz büyük;
Ne mutlu bize ki, ünümüz “Ünlü TÜRK! ”

Türk Milleti!
Yüzyılları inleten, üstün bir kan…
İçimden gelen bir ses: TURAN! ..
Geçmişten geleceğe uzanan, aslan yeleli, keskin gözlü
Kurt bakışlı kahraman bir ırk…

Yağmur yağıyor dışarda, bardaktan boşanırcasına
Yine gamlı, yine hüzünlüyüm bu gün;
Yarın iyi olmak için.

Bakıyorum şu göğe, yağmur dinmiyor diye
Bekliyorken bir yerde, akan sel

Gezereim gurbette gönlüm diyarda
Diyardan dönecek zaman ararım
O günü bulursam hemen ağlarım
Kefensiz dünyada beraber kandım.

Zavallı analar masum babalar

Büyüyüp, bir süre güne geldiğin;
Özünden doğrulup düzde gördüğün;
Çok sevip, övünüp Vatan bildiğin,
Bir güzel yerdesin; ayrılmamışsın.

Kalsan da, ölsen de onur duyduğun

Keklik dalda, yar dağda
Arılar hep hayhayda
Hiç böyle yar mı olur? ..
Kuş kovanda, “YAR” balda.

Aralık 1998