Veronika Şiiri - Merve Koç 4

Sarı kısa saçların iri kocaman gözlerin
Küsmüşsün yaşamaya
Uzun uzadıya toprağa uzanmışsın
Neden...
Çiçekleri koklamazsın
Neden...
Güneşin dokunuşunu teninde
Rüzgarın saçlarında dolaşmasını
Bir ressamın boyasını
Piyanonun parmaklarındaki o narin dansını
İstemezsin neden?
Çatma kaşını
Öyle fazlaca da kahkaha atma
Mutedil ol sen
Hayat yaşamak için çok kıymetli
Fazla bağlanmak için ebedi değil
Ankara' da iki dost gibi sabahtan akşama
O sahafçı senin bu sahafçı benim
Gezelim
Çiçekler alalım birbirimize
Sen bana papatya al
Ben de sana lale
Gel sen
Sen ben ol ben de
Ben de sen olayım
Tut ellerimden
Tut tebessüme boğulalım
Sarılayım sana ellerine,
Gözlerine, böyle anne gibi
Hani anne sıcaklığı dedin ya
Anne gibi sarılayım sana
Bir daha ölmek istemek yerine
De ki "yaşamak istiyorum" de bana
Veronika, sen dön gel
Doludizgin yaşamaya, tebessüme, sevgiye..