Verin Benim Çocuklugumu Şiiri - Emel Akkuş

Ben daha çocukken…
Susturuldum!
Bir çift gözle değil,
Yüzüme kapatılan kapılarla büyüdüm.
Ne annemin ninnisi vardı başımda,
Ne de babamın omzu…
Ben uyumadım,
Her gece içime gömdüm kendimi!

Yaktnız vücudumu!
Hem de kibritle değil,
Sözle, suskunlukla,
O küçücük bedenime yüklenen
Koskoca hayatla...

Verin benim çocukluğumu!
Kırık dökük bebeklerimi,
Yarısı ezilmiş misketlerimi,
O çatlak sesli radyodan gelen masalları!
Verin!
Ben daha “hayal kuruyorum” derken,
Kâbusları ezberledim!

Ben daha çocukken…
Üşüdüm!
Ne battaniyem vardı ne sarılacak biri,
Kalbime sardım dizlerimi,
Titredim geceyi...

Bir sokak lambasıydı tek arkadaşım,
Bir de yıldızlar...
Ama onlar da çok uzaktı bana.

Verin benim çocukluğumu!
Verin de,
Bir kere daha korkmadan gülümseyeyim,
Bir kere daha koşayım düşme korkusu olmadan!
Bir kere daha “anne!” diyeyim,
Sesimi duyan olsun.

Yaktnız beni!
Çok derin, çok içten...
Bir çocuk yanınca,
Sadece teni değil,
Geleceği yanarmış meğer...

Ben hâlâ o çocuğum…
Ama büyümüşüm…
Sessiz, içi yanık,
Gözyaşlarını içine akıtan bir dağ gibi
Duruyorum burada...

Ve hâlâ diyorum:
VERİN BENİM ÇOCUKLUĞUMU!
Çünkü içimdeki yangını
Hiçbir zaman söndüremediniz!
Yaktnız beni…
Sadece bedenim değil,
Ruhum tutuştu!
Dizimdeki yara kabuk bağladı,
Ama içimdeki çocuk hâlâ kanıyor.

Siz topu alınca elimden,
Ben düşmedim yere…
Gökyüzüm karardı,
Ben yıldızsız kaldım.
Bir çığlık attım içimden,
Ama sesim bile büyüyemedi…

Verin benim çocukluğumu!
Kırık masallarımı,
Soğuk gecelerimi ısıtacak bir battaniyeyi,
"Sen çocuksun, üzülme" diyeni...
Verin, ne olur!
Çünkü ben içimden her gün biraz daha eksiliyorum.

Ben daha çocukken…
Siz beni unuttunuz!
Bayramlık kıyafet giymedim ben,
Hiçbir fotoğrafımda gülmedim.
Bir resim çizdim,
Ama herkesin yüzü yoktu içinde…

Yaktnız…
İçimi, düşümü,
Ve en çok da
“Bir gün her şey güzel olacak” umudumu…

Ben hâlâ o gün arıyorum kendimi,
Sokakta, toprakta, o kırık topun dibinde…
Belki biri çıkar da “Al, bu senin çocukluğun” der diye…

Ama kimse gelmiyor…
Kimse geri vermiyor!
Ve ben,
Her gece yastığıma “VERİN BENİM ÇOCUKLUĞUMU”
diye haykırarak
Susuyorum…