Vefayı bilenle yürümek gerek

Güvendiğim dağlar karla dolmasın,
İçimde bir sızı yerin almasın.
Sevgi verdiğimde yüzüm solmasın,
Vefayı bilenle yürümek gerek.
​
​Zaman geçer ama insan kalmalı,
Dost dediğin her an dürüst olmalı.
Gönül kapısını huzur çalmalı,
Değişmez özlerle büyümek gerek.
​
​Çok şey istemedim şu fani dünden,
Bir parça sadakat bekledim önden.
Gidenler bir ömür kopardı benden,
Sırtımı sağlamca dayamak gerek.
​
​Pişmanlık dedikleri zehirli bir ok,
Yürekte yarası, sızısı pek çok.
Yalanın bende hiç karşılığı yok,
Sözünün eriyle uyumak gerek.
​
​Değer verdiğimde değişen yüzler,
Arkadan söylenen o sahte sözler...
Yorulmuş bu gönül, hakikat gözler,
Gölgesiz dostlukla doymak gerek.
​
​Bir yol var önümde, sisli ve derin,
İsterim yanında kalayım birin.
Ne tahtı mühimdir ne de o yerin,
Kalbi temiz olanı saymak gerek.
​
​Gelenler hep bir gün gider dediler,
Ömrümden en güzel payı yediler.
Umutlar kapımda boyun büktüler,
Gerçek sevdalara kıymak gerek.
​
​Dostun aynasında kendimi gördüm,
Yıllarca boş yere hayaller ördüm.
Kime inandıysam bin kere öldüm,
Sabır hırkasını giymek gerek.
​
​Artık yorulmuşum boş laflardan ben,
Ruhumu incitti bu fani beden.
Huzur bulamazsan çekil git neden,
Kendi iç sesini duymak gerek.
​
​Garip Murat der ki; yolun sonunda,
Kul hakkı olmasın senin kolunda.
Aşkın ve vefanın kutsal yolunda,
Menzile dürüstçe varmak gerek.