Vefasız Sevdiğim Şiiri - Madu Bellaa

VESAFIZ SEVDİĞİM

Vefasız sevdiğim, tez unuttun beni,
Bir ömür taşıdığım yara ,Yarım sevdandı oysa.
Gözlerimde büyüttüğüm o baharı,
Rüzgârınla savurduğun gün, Emek hırsızı ilan etmiştim seni.

Geceler ağır çöker, Yıldızlar susar.
Ay bile yüz çevirirdi içimdeki karanlığa.
Her hatıran bir hançer gibi İnerdi usul usul sineme,
Kanar dururdu,İçimde adı konmamış yaran.

Derin denizlerinde kayboldum ben izsiz, sessiz.
Dalgalarla dövüldü içimdeki son umudum.
Bir kıyı ararken, umutsuzca sürüklendim yokluğuna.
Dümensiz, pusulasız, küreksiz.
Bir gemiyim artık fırtınada çaresiz.

Bir damla sevgi için, Bir ömür verdim sana.
Gönül diye sarıldım, kırılmış kaderime.
Ne döndü zaman geri, ne değişti yazgım.
Sevdam değmedi, taş kesilmiş kalbine.

Esen rüzgârlar adın taşıdı, Yüreğimin dehlizlerine.
Her savruluşumda, sen düşerdin gönlüme.
Bir ömür sandığım sevda, meğer külden ibaretmiş.
Ama o küllerle yazdım ben, Ömürlük sevdamı kaderimin hükmüne.

Ne bir mektup gelir senden, Ne de bir iz kalır bana.
Bekleyişim eksildikçe, eksilir içimde can.
Keder ince bir iğneyle, işler suskunluğumu,
Her gece bir kefen gibi üstüme çöker zaman.

Şimdi hangi diyarda, unutursun bilmem beni,
Ben hâlâ taşıyorum, ilk sevdanın ağırlığını.
Son sözün hala kanıyor içimde, Ayrılık zehriyle, mühürlendi bütün ömrüm.
Bir sen,bir ben, birde ölümm.

MADU BELLAA
13.06.2026