Vefasız Cihan Ağıdı Şiiri - İlhan Erzen

Birçok gönülden geçtim,
“Seni seviyorum.” diyen…
Ne eller tuttum içimi buz kestiren,
Gerçeği anladığımda çok geçti zaten;
Hâlis olmayan muhabbetleri terk eyledim.
(İçinde art niyet olan, saf olmayan sevgileri bıraktım.)

Kendi yoluma bakıyorum şimdilerde,
Ne taht istedim ne alkış zalimlerde.
Ne yalanlar gördüm “İnsanız.” diyenlerde,
Rûyu başka, kalbi başka ehl-i riyâ elinde…
(Yüzü başka, kalbi başka olan iki yüzlülerin elinde.)

Tutunacak bir dalı bile çok gördüler bana,
Bir yaprak düşse suçu attılar bana.
Samimiyetsizlere samimiyet sunsam da,
Nâ-çâr ne eylesem de yârân, makbûl-i hâtır olamamışız.
(Çaresiz ne yapsam da dostlar, bir türlü gönüllere yaranamamışız.)

Bu dünya çok yordu beni,
Kadeh masalarında meze etti.
Sırtımda yük, önümde setti,
Bizi pây-mâl edip, rüsvay-ı cihân eylemişler…
(Bizi ayaklar altına alıp tüm dünyaya rezil etmişler.)

Akan kanım hiç durmadı,
Gözyaşlarım toprağa karıştı.
Sel oldu, savurdu; içimde acı,
Cihânda sabra mecâlim kalmadı.
(Dünyada dayanacak, katlanacak gücüm kalmadı.)

Kimse anlamaz hâlimden,
Herkes kendi derdindeyken…
İçimdeki sevgiyi büyütmeye çalışırken,
Meğer pinhânî makberim kazılmış.
(Meğer gizlice, fark ettirmeden mezarım kazılmış.)

Şimdilerde olmaz olsun eksik sevdalar,
Kırılan benim, yarım kalan sevdam.
Kalmadı ülfet, kalmadı yâran;
Cûyâ-yı sevdâ olmuşuz sahte çehrelerde.
(Meğer sahte yüzlerde gerçek sevdayı arayan biz olmuşuz.)

Bî-tâbız dostlar… (Dermansızız, bitkiniz dostlar)
Gül dahi hûn olmuş, (Gül bile kana bulanmış, yara almış)
Âsümân dahi ağlamış; (Gökyüzü bile hüznümüze ağlamış)
Bî-haber âlemlere mağlup olmuşuz… (Farkına varmadan dünyaya yenilmişiz…)