Vefa ı hakiki Şiiri - Murat Çakıroğlu 2

​Sorun bakalım dostlar; yâr yine eski yâr mı?
Düştüğüm şu ahvâlle, mesut mu, bahtiyar mı?
Gözlerindeki nâzar, hâlâ o ilk bahar mı?
Yoksa gönül mülkünde, sönen bir âh u zâr mı?
​
Yâre ülfet diyerek, sürülürken aşk demi,
Şu gönül otağında, beklendi vefâ cemi.
Ben vefâya sürmüşken, yolumu, yörüngemi;
Kavlinden uzak yarim aşina mı ağyar mı?
​
Ünsiyetten muzdarip kılmak mıydı icadı?
İsmi hicrandan yana kalmak mıydı vusladı?
Hangi burçta asılı bıraktı bu firkadı?
Bir vatan bir gurbet mi bilinmez bir diyar mı?
​
Hasılı bu sevdanın mücrimine mukabil,
Diyecek tek söz kaldı ben Habilim o Kabil.
Artık tüm varlığını etse de aşka sebil,
Nihâi kurumuş çöl bir serabı duyar mı?

Murat Çakıroğlu
Nihâi