Vefa gönül işidir Şiiri - Murat Ülkü

Vefa bir borç değil, gönül işidir,
Kıymet bilmeyenler, hamın eşidir.
İyilik dediğin, sevda düşüdür,
Nankörlük edip de, hüsrana salma.

Sana değer veren, kalbi yorma hiç,
Gönül sarayını, yakıp kırma hiç.
Boş yere kendine, hesap sorma hiç,
Merhamet yolundan, geride kalma.

İyilik yapanı, pişman edersen,
Vefa kapısından, çekip gidersen,
Benlik deryasında, kibir güdersen,
İnsanlık vasfını, elinden salma.

Güzellik ekenler, huzur biçmeli,
Dostun ikramını, candan içmeli.
Kullanıp atmayı, hemen geçmeli,
Hainlik zehrini, içine alma.

Bir el uzanırsa, tutmalı sıkı,
Yıkma üzerine, kurulan arkı.
İyilikle döner, dünyanın çarkı,
Mazlumun ahını, üstüne alma.

İnsan olan bilir, sözün hasını,
Çekemez kimsenin, kirli pasını.
Vefasızlık tutar, ruhun yasını,
Hicran ateşine, kendini salma.

Sevgiyle bakmalı, bakan gözlere,
Hürmet yakışıyor, doğru sözlere.
Hançer vurulur mu, gülen yüzlere?
İyilikten yana, sınıfta kalma.

Hoyratça harcama, sana sunanı,
Unutma bir kapta, seni ananı.
Soğutma iyilik, diye yananı,
Vefayı unutup, sükûta dalma.

İnsanlık mirastır, dünden bugüne,
Leke sürülür mü, edep öğüne?
Yazık etme sakın, güzel öğüne,
Nefsin tuzağına, takılı kalma.

Herkes bir sınavda, geçer bu yoldan,
Ayırma yönünü, o doğru koldan.
Garip Murat der ki, anla bu hâlden,
İnsan doğdun ama, çiğ sütle kalma.