Sorma bu menenjit halimi.
Tenin tenimde mi titremiş.
Dudaklarımı çarpmış dişlerine.
Yüzüm mü şaşırmış, gözün mü şiş!
Milyonda biri, sıkı sıkı sarılmış
Tutmuş mu?
Yiğidim,
gün burada bir başka çöküyor artık üstüme.
Zaman başkalaştı, gece çürükler içinde.
Hayalet bir yaşamışlığın ardından
Kupkuru bir boğaz.
Sağa sola ayrık iki parça dudak.
ulan bir suçlu kadermi be,
yokmu bizim hiç kabehatimiz,sütten çıkma ak kaşıkmı olduk? başımıza gelelenler için neden sürekli günah keçileri yaratıyoruz yada yaratma ihtiyacı hissediyoruz.neden aynalarda ki suratın biz oldugumuza inanmıyoruz...neden cesaret edipte'bunu ben yaptım' diyemiyoruz...hayatımızda ki kötüleri neden hiç unutamıyoruz! neden iyiden daha fazla konuşulur ve neden üzerinde daha fazla durulur,neden hep acıya katık ederiz...acaba üzülmek mutlu olmaktan dahamı kolayımıza geliyor...işin en acı tarafıda ney biliyormusunuz? bunu bile bile ve isteyerek yapmamız.
ve en kolayını yapıp 'kaderim böyleymiş' dememiz...biz aklımızla mantıgımız arasında,kendimize döküyoruz timsah gözyaşlarımızı...refüze oluyor sonra dolu dolu yaşamak istedigimiz hayat...ve sonra günah keçilerini aramaya çıkıyoruz.bu hayatın sorumlusunu bu yaşanılanın suçlusu ilan edıyoruz sonra rahatlıyoruz işte'sensin bunların sorumlusu suçlusu sensin' deyip birilerine, devam ediyoruz kaçak yaşamaya.....kaçak bir hayatta kaçak mutlulukların sahibi ve kaçak umutlara ev sahipligi, hükmü olmayan işlenmeye hazır suç teşvikiyle...
9112008
Adı Teffik
Benİm hemen yanimda yaŞar
bİr altmiŞ boyunda ufak tefek
otuzyedİ numara ayakkabisiyla
kİprİ gİbİ dİmdİk duran saÇlarinin
Bir hınçla durmadan örseliyorum adını dilimde.
Ben telaşlı tenhaları çoğalttıkça, sensizliğin her anına.
Sen çıkamıyordun lacivertleşmiş kalabalığından...!
Ey saralı denizlere düşen yangınım!
Anlamanın vakti zamanıdır artık;
kurtlanacak yeri kalmadı bu yalnızlığın
Sevinçim
seni sevebilmek be gözüm,
ellerini tutabilmek,
ve dokunabilmek günahsızca....
için titremeden sarılabilmek,
Hani var gibi ama yoksun ya!
Hani seslenmiş gibi bana ama hiç ses yok ya!
Deliler gibi sevdiğini söylersin ama dokunmadan ya!
Yaşıyorum işte bende ama boku-bokuna......
Ocak yangını
Bulutlara ekilmiş yağmur tohumuydum.
Döküldüm çözülmez bir gece lisanından.
Farkındaydım an sağanak yağacaktı!
Ve ben;
Bunu sana ben, üç metreye beş metre olan, üç ranza, altı yataklı, ince duvarları beyaz lam birle kaplanmış birde, karanlığa hapis küçük penceresi olan ama camına buğu yapamadığım koğuşumdan “en son yazana” karşılık olarak yazıyorum…Çünkü sana yazacağım demiştim…
Ama öncelikle şunu bilmelisin ki bu yaşanılana bir baş kaldırı metni ya da öç alış tasarısı değildir. Kimi insanlar yaşamları boyunca bir boğulma eylemi gösterirler. Bu bir Show’a benzedikçe yüklenilen roller çerçevesinde, yüzeysel düşler ortaya atılır.
Üstüne üstlük mantıklı hüzünlü beklentilerdir bunlar. Sevgiler tutkulara, tutkular inançlara dönüşmeye, inançlar ise aslında terk edilmeye hazırlanmıştır..Sahte gülüşlerin, sahte kara gözlerin, sürmelerinde kısa, kısa gerçekleşen parodiler….
Tek acı yanı bir gülenin yanında, birde ağlayanın olması! Bir müddet kaderiyle baş başa kalacak kadar cesur, bir müddet “sesini” geceye emanet edecek kadar vakur, bir müddette ağlayacak kadar salak olan ben yani…
Ben hiç deniz kenarında durup karşı kıyılara bakarak yeni kıta keşfeden “kâşif” tanımıyorum, sen bu konuda tanıdığım ilk kişi oldun…Bunu ise neden yaptığını anlayamamanın ab ayrı bir hüznündeyim ki yanlış anlamış olmama bir mahal imkansız..
Benim ilk defa yüzüm, senin mayısında yeşildi, her şeyine söz verilmiş bahardı… Belki istediğin bahar olamazdım ama en azından dört mevsim durmadan, yılmadan, bıkmadan bunu defalarca denerdim…
Rakıya en güzel peynir yakışır ya, hani öyle derler...
O öyle değil işte!
Benim rakıma en güzel sen yakışıyorsun....
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!