Vedasal Gidişler Şiiri - Hakan Şuayb Erdem

Solgun bir akşam çiçeği gibi
Bırak beni serin rüzgârlara
Tenim değince kara toprağa
Umutlu mevsimlere emanet et

Bir beyaz sessizlik iner omzuma
Adımlarım silinir kıyılardan
Arkamda yarım kalan cümleler
Önümde bilinmeyen yollar

Bir anlık soluk ayırır âlemleri
İnce bir perde kalkar aradan
Gerilmiş kaderin yayında
Titreşir son bakışlarım

Göğsümde bekleyen ayrılık
Sükûta yaslanır usulca
Yedi yön çağırır ruhumu
Sınır çizgisi erir ufukta

Toprak değil son menzilim
Karanlık değil nihayetim
Bir kapı aralanır derinde
Sessizce geçerim içinden

Ardımda gözyaşı kalır belki
Önümde başka bir sabah
Veda ağır bir kelime
Ama yolculuk devam eder

Sararmış bir yaprak misali
Savur beni uzak ufuklara
Tenim karışınca kara toprağa
Çiçekli mevsimlere bırak beni

Bir serinlik çöker geceme
Issız bir yol uzar önüme
Kapanır kapılar ardıma
Durur saatler sessizce

İki âlemin eşiğinde
Tek soluğa bağlı kaderim
Gerilmiş bir yay misali
Titreyen yazgı ellerimde

Yüreğim sınır çizgisinde
Göğsümde bekleyen kavuşma
Yedi rüzgâr geçer içimden
Son çağrıyı duyar ruhum

Gölgeler çekilir üstüme
Bir ışık doğar derinlikte
Kül olur dünya yükleri
Başlar bilinmez yolculuk