Veda Şiiri - Ayşe Uçar

bir gün herkes
boşluğunu bırakır gider
boşluğunu bıraktığı yere
karnaval tadında törenler kurulur
acıyla kederle yoğrulan kalplerse
debdebeli sancılarla
kavrulur
sonra
unutulur kalbe verilen her söz
ve kalbe dikilen köksüz ağaçlar
dallar yapraklar
kurur

meydan muharebeleri
kazançlar kayıplar hepsi geride kalır
dost kim düşman kim sevgili kim
kapanan gözlerde
bilinmez

bir limon kokusunun uçuculuğunda
zamanla silinir gider dünler
gül suyunun pembeliğinde hafifler
acının krallığı

kayıp gidenin
ardından yumuk kederli gözlerin
kanaviçesi işlenir birkaç fotoğrafa
boş kırgın yorgun ellerin izi kalır
kağıt tabaklarda kağıt peçetelerde

kırsal geleneksel zarifliğin çerçevesinde
tahta tereklikte unutulan birkaç bakır tencere
ve sahanlıkta kalan kararmış işlemeli gümüş sini
sahipsiz bırakılan eski bir sedir bakır bir mangal
birkaç yün yorganın nemli yüzünden
okunur geçmişin
tarihselliği

zamanın kollarında uyuklayan sırları saklayan
kitap aralarındaki o mistik kokunun gözlere sinen
cep aynasındaki hüzün
nasıl da içlenir
kederlenir

her şeyi fotoğraflarda
saklarsa zihin kütüphanesi ne alâ
yoksa bir serçe sahanlığında ağlayan kurnanın
şıp şıp şıplayan damlasında unutulur giden
ve her şey

ne yaman silicidir şu ketum zaman
bir kedi gibi hep dört ayağının üstüne düşer
ne sevgi bırakır ne hatıra ne şan ne şöhret
yuvarlanır geçer gider hayırsız günler
katlanır yıllar

yağmurlu bir gün de
sert rüzgârların önünde ters çevrilen bir şemsiyenin
azizliğine uğramış gibi ıslanır insan
yok olup giderken

sanki
hep daha uzun ömürlüdür
bir kapı bir pencere bir masa bir kanape
korkutur mu ölüm korkutur mu toprak bizleri
hayır belki de tüm korkumuz ölümle
burun buruna gelmek değil
en çok da unutulmak
koyar insana

belki de şu fani dünyanın
kabullenmek istemediğimiz tek ama tek gerçeği
bâtıl olan yalan kördüğüm bitip tükenmeyen
oyunlarından sağ çıkabilmektir
-ölüm-

1401202622:10