Bir adım attım sessizliğin koynunda, yaklaşan hüzne.
Günler geride kaldı, yollar önümde,
Sokaklar susmuş, caddeler yalnız,
Her köşebaşında gölgen var,
Her adımda unutulmuş bir iz.
Gökyüzü kadar uzak mutluluğuma,
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




tebrik ederim sevgili Fırat, başarılarının devamını dilerim,
sevgiyle kal.
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta