Gece karanlığa bulanıp, rüzgar ufak şehri esir aldığında,
Dışarı çıkıp nerdeyse tüm şehri dolaştıysan ve hala canın sıkılıyorsa,
Boş vitrinlere bakıyor ve insanlarında bi o kadar sana boş baktıklarını hissediyorsan,
Bazen kafanı yerden kaldırıp o karanlıkta insanların suratına bakıyor ve kendi kendine gülüp sitem ediyorsan,
Sana garip garip bakanlara ilk namluyu sen dogrultmak istiyorsan,
Kendinden eksik bir insan görünce kafanı kafaya kaldırıp şükrediyorsan,
Kafan bozuk oldugu zaman hep aynı şeyle yetiiniyorsan
Şenlik dağıldı bir acı yel kaldı bahçede yalnız
O mahur beste çalar Müjgan'la ben ağlaşırız
Gitti dostlar şölen bitti ne eski heyecan ne hız
Yalnız kederli yalnızlığımızda sıralı sırasız
O mahur beste çalar Müjgan'la ben ağlaşırız
Devamını Oku
O mahur beste çalar Müjgan'la ben ağlaşırız
Gitti dostlar şölen bitti ne eski heyecan ne hız
Yalnız kederli yalnızlığımızda sıralı sırasız
O mahur beste çalar Müjgan'la ben ağlaşırız




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta