Ve Tanrı öldü...
Dediler ki, 'İçindedir Tanrı.
Şah damarın kadar yakın.'.
Dediler ki, 'Damarındaki kandır,
Bedenindeki ruh,
Avuçlarında bir dua.'.
Palavra...
Tanıdığım bir ağaç var
Etlik bağlarına yakın
Saadetin adini bile duymamış
Allah’ın isine bakin
Geceyi gündüzü biliyor
Devamını Oku
Etlik bağlarına yakın
Saadetin adini bile duymamış
Allah’ın isine bakin
Geceyi gündüzü biliyor




Ve Tanrı öldü…
Belki de ölen Tanrı değildi;
insanın Tanrı hakkında kurduğu bütün tanımlardı.
“Şah damarından yakın” dediler…
Oysa insan, en yakınındaki sırrı görebilmek için
bütün uzaklara yürüdü.
Kanda aradı, ruhta aradı, duada aradı.
Sonra bir gece sustu.
Ve o sessizlikte anladı:
Belki Tanrı hiçbir zaman konuşmadı.
Çünkü bazı hakikatler sesle değil,
insanın kendinden eksildiği yerde duyulur.
Belki de “Tanrı öldü” denilen yerde,
insanın O'na dair bildiği son şey öldü.
Geriye yalnızca bilinmeyen kaldı.
Ve belki sır tam da buydu:
Aradığın O değilse,
seni arayan kim
İnsan yarattığı Tanrıyı evet kendi eliyle, çıkar kavgalarında öldürdü.
Hiç kabul olan dua görüldümü
Hiç mazlum yaşadığının yaşandığını gördümü
Maalesef
Tanrı çıkar kavgalarında ödü.
çok tebriğimle, esenlikle
yazılanlar çok doğru ve gerçek ..
Kimin duasında bu hayat..?
Kimin avucun da Tanrı.. ?
Kutlarım
Bu şiir ile ilgili 3 tane yorum bulunmakta