İnsanlar geçiyor sokaktan,
Insanlar.. öyle ayıklar ki!
Bıkkınlıklar donup kalmış yüzlerinde,
Yüzleri, çıktıkları adresin ısı derecesinde.
Anlamsız devinimlerinin birinci perdesinde,
Evlerine gidiyorlar, kör kütük ayık.
Evleri cennetleri değil belli ki;
İnsan bu, su misali, kıvrım kıvrım akar ya;
Bir yanda akan benim, öbür yanda Sakarya.
Su iner yokuşlardan, hep basamak basamak;
Benimse alın yazım, yokuşlarda susamak.
Her şey akar, su, tarih, yıldız, insan ve fikir;
Oluklar çift; birinden nur akar; birinden kir.
Devamını Oku
Bir yanda akan benim, öbür yanda Sakarya.
Su iner yokuşlardan, hep basamak basamak;
Benimse alın yazım, yokuşlarda susamak.
Her şey akar, su, tarih, yıldız, insan ve fikir;
Oluklar çift; birinden nur akar; birinden kir.




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta