Önce doğmaktan vazgeçtim hayatta,
Sonra büyümekten çocukken,
Oyun oynamaktan diğerleri gibi,
Hatta pamuk şeker yemekten.
Etrafımdakiler beni sevmekten vazgeçti,
Ben de onları sevmekten,
Ve de gülümsemekten.
tozlu bir şemsiye durur
çatı katındaki odanın
kuytu bir köşesinde
kumaşındaki eski yağmurların
hüzünlü kokusuyla
Devamını Oku
çatı katındaki odanın
kuytu bir köşesinde
kumaşındaki eski yağmurların
hüzünlü kokusuyla




Duru, akıcı, gerçek...
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta