Vazgeçtim Şiiri - Sumeyye Öztürk

Vazgeçtim...
Onca prangaya rağmen yürüdüğüm yollardan, Her adımında biraz daha kendimi kaybettiğim izlerden. Yüreğime sessizce saplanıp da Yıllarca çıkmayan sancılı ağrılardan, Gece olunca büyüyen, Sabah olunca saklanmayı öğrenen yaralardan.

Vazgeçtim...
Sevildiğimi sanarak yaslandığım omuzdan, Bir ömür güven sandığım kırık düşlerden. Ben kalmak için direnirken, Gitmeye çoktan karar vermiş yüreklerden. Söz verip unutulan cümlelerden, Tutulmayan vaatlerden, İnsanın içini en çok da yarım bırakılmış umutların acıttığını öğrendim.

Vazgeçtim...
Bir gün her şey düzelir diye beklediğim zamanlardan, Kendimden eksiltip başkalarına tamam olmaya çalışmaktan. Gözyaşlarımı saklayıp güçlü görünmekten, İçimde kopan fırtınaları sessizliğe gömmekten.

Ne öfkem kaldı artık, Ne de hesabını soracak gücüm. Sadece yorgunum... Yıllarca aynı yarayı taşımaktan, Aynı hikâyenin içinde yeniden kaybolmaktan.

Şimdi usulca bırakıyorum içimde kalan ne varsa, Bir sonbahar yaprağı gibi düşsün geçmişe.
Çünkü bazı insanlar geçmişte kalır, hatırası yaşar ama yükü taşınmaz.

Ve bugün ilk kez, Bir şeylerden vazgeçmenin yenilmek olmadığını anladım. Bazen vazgeçmek; Kendini hiçe sayan sevgiden, Karşılıksız verilen emekten, Kırıldığın yerde kalmaktan vazgeçmektir.

Giden ben değildim aslında, Işığımı kaybettiğim yerden kaçtım uzaklara..