Vazgeçmedim Şiiri - Hilal Avunyalı 2

VAZGEÇMEDİM
Özlem nasıl anlatılır bir bilsem...
Bazen öyle bir bağırıyor ki içimdeki sen; dar geliyor koca dünya.
Olduğun yere sığmıyorsun.
Nefessiz kalıyormuş insan, özlem böyle miydi?
Yüreğin çığlığını sessizce susturmak mı?
Yoksa sayfalar dolusu özlem biriktirip "sen" diye yazmak mı?
Ya da her yerde onu arayıp onu görmek mi?
"Nasılsın?" diye sorarsan, merak edersen, umrundaysam eğer:
Biraz solgun, biraz durgun, biraz yorgun...
Yıpranmış duygular, yitirilmiş umutlar.
"Hiç" olmak yakıyor; ayrılık acısı işte, acıyor, acıtıyor.
Sen farklıydın işte; gözlerine baktıkça kendimi görüyordum.
Her sözde, her şiirde seni yazıyorum.
Her nefes alışımda seni soluyorum.
Gizleyemedim içimdeki seni; aklıma her düştüğünde "sen" döküldü mürekkebe.
Daha ben bile anlayamazken kendimi, her şeyde sen oluverdin.
Farklıydın işte bu yürekte; düşüverdi gönlüm gönlüne...
Ne bu susmalara kızgınım ne de kırgınım; sadece vazgeçmeyen yüreğime kızgınım.
Seven kalbime, olmayan bir sevdaya da dargınım.
Sessizliğine kırgınım.
Gönlümün gönlünde olmasına kızgınım.
"Hiç" olduğuma, bir gönüle giremediğime üzgünüm...
Ben sensizliğe değil de, yalnızlığa sürgünüm.
Mevsimler geçti, çiçekler açtı.
Rüzgarlar esti, karlar yağdı, yaz kavurdu yaktı.
Aylar, yıllar geçti; çokça yağmur yağdı.
Her şey geçti, sen geçmedin.
Ömür geçti, kendimden geçtim; bir sen geçmedin.
Herkes, her şey çıktı aklımdan; bir sen çıkmadın yüreğimden.
Bir sen gitmedin, bir tek sen bitmedin.
İçimde bir sen güzeldin; bir seni sevmekten usanmadım, vazgeçemedim...
Hilal Avunyalı ✍️