Vazgeçme Şiiri - Kasım Kobakçı

Fikrin tuvali, simsiyah kararsa,
Çizdiğin eşsiz resimden vazgeçme.
Rengarenk sular, bulansa çamura,
Parlak kırmızı fırçandan vazgeçme.
*
Soyut biçimler, övgüler toplarken,
Somut anları, zihninde sabitle.
Bütün tasvirler, gölgede solarken,
Berrak ışıklı dünyandan vazgeçme.
*
Cahil zihinler, pürüzsüz ten arar,
Keskin hatları kanarsa ağlama.
Titrek fırçalar, puslu camlar sarar,
Saf sanatından, duruştan vazgeçme.
*
Kelimeleri özenle dizerek,
Derin anlamı, nadana anlatma.
Dizeleri, nakış gibi süzerek,
Şiirindeki ahenkten vazgeçme.
*
Tabiatın özünü bulmadıysan,
Rüzgarın, narin sesini duymazsın.
Manzarayı, bütünüyle sardıysan,
O berrak, net bakışından vazgeçme.
*
Mevsimler dönüp, fırtınalar kopsa,
Yapraklar kuruyup, dallar kırılsa.
Bütün denizler, dalgayla boğuşsa,
Dingin suların, hüsnünden vazgeçme.
*
Başkaları, sahte serap izlerken,
Ufkundaki hakikati karartma.
Yabancılar, boş rüyalar saklarken,
Şeffaf aynanın nurundan vazgeçme.
*
Parlayan güneş, dağları aşarken,
Işığın vurduğu nesneyi, pür tut.
Gölgeler, koca duvardan taşarken,
İncecik, keskin zevkinden vazgeçme.
*
Nihayet, varılacak zirve aydın,
Tablondaki asilliği karartma.
Taze sabahın, ufkunda uyandın,
Eserindeki gururdan vazgeçme.