Düşünün; dün ne idik, bugün ise ne olduk?
Kendimiz ettik, evet yine kendimiz bulduk.
Hayalimizde hiç olmayanlar gerçeğe döndü,
Ki, uğruna can verdiğimiz nurumuz söndü.
Makam, mevki ve servet kör etti gözümüzü,
İkbal için sattık sevdamızı, özümüzü.
Sürüverdiler ağzımıza bir parçacık bal,
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta