Varoluşun Eşiğinde Sen Şiiri - Sinan Bayram

Aşk,
belki de ruhun kendine sorduğu
en eski sorudur:
“Ben kimim
ve kimde tamamlanırım?”

Seninle anladım ki,
insan bir beden değil yalnızca—
düşünen, arayan, eksilen
ve bir başkasında yankısını bulan
kırılgan bir sonsuzluktur.

Zaman,
seninle bükülür;
bir an
bütün ömrü taşır,
bir bakış
bütün evreni susturur.

Kalbim,
senin varlığında
kendi anlamını yeniden yazar;
çünkü bilirim:
Aşk, insanın kendine varmasının
en yumuşak yoludur.

Sen dokununca
içimdeki boşluk değil
yanılsama çöker;
gerçek kalır—
iki ruhun birbirini tanıdığı
o sessiz kıvılcım.

Belki de aşk,
iki kişinin birbirine yaklaşması değil;
aynı hakikate aynı anda uyanmasıdır.

Ve ben,
seninle her uyandığımda
dünyayı değil,
varoluşumu daha çok severim.

Sinan Bayram