Varlığında Kaybolduğum

VARLIĞINDA KAYBOLDUĞUM
Fevzi Emir Yılmaz

Kaldırım taşları arasında yeşermeye
çalışan yosunlar gibi bir yürekte,
uçsuz bucaksız hayallere dalma
cüretine meylettiren bir güç var sende.
İstesem de karşı koyamadığım
ve biliyorum ki
bu sendeki davet değil
bendeki cesaret.

Hani güzel bir rüyadan uyanır da insan
o rüyayı unutur ya…
Ve hatırlamaya çalışır;
oysa çok güzel olduğunu bildiği hâlde
hiçbir karesini dahi hatırlamaz
ve koskoca bir günü hayıflanmakla
geçirir ya…
İşte öyle bir şeysin
bendeki sen.

Bir çocuğun gülüşlerinde saklı
kocaman bir mutluluk coşturuyor şimdi.
Taşınmaz bildiğim bu ben yükünü
“vız gelir” diyorum dünya
Her gördüğümde seni…
Güneş gibi, ay gibi, çay gibi
geliyorsun bana.
Ya biterse, ya yiterse, ya giderse korkuları taşımadan
var olduğunu bilmek bile yetiyor bana.

Bir umutsun sen, sadece küçücük bir umut;
ama var olan tüm umutsuzluğa
göğüs gerebilen bir umut.
Hani yağmurdan sonra gelen toprak kokusu kadar güzel;
ama ardından rahmet mi,
yoksa zahmet mi gelir,
bilinmezliğinde bir umut.

Sonra, sonra yapraklar yine yeşerir sevinci
yükseliyor gönül tepelerime;
ta ki ardından hazan geleceğini bile bile…
Ne yalan söyleyeyim,
her şeye rağmen güzel seni sevmek;
her nerede olursan ol
var olduğunu bilmek bile yetiyor bana.

Şimdi, bir köy evinin kiremitlerinden damlayan
berrak yağmur damlaları gibi, tek tek
Aklımdan geçiyorsun.
Her damlası ayrı güzel,
her damlası gülümseten
ve her damlasında
biraz daha sırılsıklam olduğum…
İşte böyle güzelsin bende,
varlığında kaybolduğum…