Varlığım Meçhul Şiiri - Kasım Kobakçı

Akşam örter, tüm yüzümü ansız,
İzimi siler, esen sert rüzgar,
Yabancı yüzler, aşar durmadan,
Varlığım meçhul, susar dudaklar.
*
Sırrımı saklar, derin kuyular,
Duyulmaz sesim, ıssız dağlarda,
Rengimi sildi, yağan yağmurlar,
Örtüler örttü, ulu ormanlar.
*
Yırtık sayfamda, yitik suretim,
Kökleri sökük, ağaç misali,
Toprağa düşer, yorgun yapraklar.
0
Titreyen parmak, boyar usulca,
Yüzüme çarpar, hırçın fırtına,
Gözyaşı damlar, kurak çöllere,
Kırık kadehler, kanar masada,
Zehrini saçar, acı şaraplar,
Yaramı sarmaz, zalim tabipler.
*
Pusuya düşer, garip kervanlar,
Hırsızlar çalar, bütün malları,
Dağlara kaçar, korkak çobanlar.
*
Rüzgara saçtım, gizli sırlarım,
Uçtu havada, beyaz turnalar,
Gökleri deldi, sivri oklarım,
Hedefi bulmaz, körpe fidanlar.
*
Çamur buladı, temiz suları,
Zehir akıttı yılan, yuvadan,
Kanadı kırık, uçar kartallar,
Avcı vurunca, ağlar ceylanlar.
*
Çarklar dönerken, ezer mazlumu,
Demir dişleri, keser ruhumu,
Duman kapladı, ulu dağları,
Küller uçuşur, ıssız ovada,
Çorak toprağa, ektim tohumu,
Meyvesi zehir, açar dalları.
*
Kilit vurdular, paslı kapıya,
Zincir boynumu sıkar, durmadan,
Ateş düşürdü, hain ocaklar,
Buzlar erimez, karlı zirvede,
Fırtına koptu, derin deryada.
*
Zindan hücresi, nemli kör duvar,
Işık sızmıyor, kara tavandan,
Fareler gezer, ıslak zeminde,
Rutubet kokar, kilitli sandık.
*
Gemi batarken, çığlık duyulur,
Dalgalar yutar, çürük ahşabı,
Pusula bozuk, yönü şaşırdı,
Yelken yırtıldı, koptu halatlar,
Kaptan köşkünde, sular yükseldi,
Fener sönerken, liman kayboldu.
*
Renkler bulandı, usta fırçada,
Tuvaller yandı, alev bağrında,
Sanatkâr dilsiz, ilham kaçınca,
Çamurlar aktı, altın taslardan,
Salon kapandı, oyun tükendi,
Heykeller dondu, mermer çatladı.