Validem Asuman Saide Denker'e

Göçtü bu gülzâr-ı fânîden bir asûmân yüzlü cân
Adı kaldı dillerde, rûhu erdi lâ-mekân

Asuman Saide idi, ismi gibi pâk-nijâd
Yerde yürürken melek, gökte anıldı bir nişân

Bir tebessümle dağılırdı gam-ı devrânî bulut
Sözleri şefkat idi, sînesi ummân-ı emân

Şimdi sessiz kaldı meclis, sustu bülbül-i vefâ
Gözyaşı yazdı bu şi‘ri, kalem oldu tercümân

Fânî dünya neylesin, her gelen göçmekte bir gün
Bâkî kalan hoş sadâdır, bir de hayr ile du‘ân

Ey giden! Ardında bir nûr, bir güzel hâtıra var
İsmine her Fâtiha bir kandil olur her zamân

Rahmetinle yâ İlâhî eyle kabrin pür-ziyâ
Asuman Saide’ye cennet ola son mekân