Vaktidir Bil Şiiri - Kasım Kobakçı

Maziye karışan, o günler uzaktır,
Unutup gittiğin, dostları anma dem.
Ah gönül, sızlayan, biçare o gönül,
Gör, güneş batıyor, ufukta bir elem,
Yeniden maziye, dalma vaktidir bil.
*
Sararmış yapraklar, dökülür dalından,
Çocukluk çağının, geçtiği sokaklar.
Vah ömrüm, tükenen, beyhude şu ömrüm,
Duy, rüzgar esiyor, savrulur topraklar,
Eski bir defteri, bulma vaktidir bil.
*
Rüya gibi geçen, seneler kayboldu,
Yolları gözlenen, o mektup gelmedi.
Ey yolcu, yorulan, divane bu yolcu,
Bak, bulut çöküyor, yağmurlar dinmedi,
Hasretin zehrini, alma vaktidir bil.
*
Küllenmiş ateşler, yanmaz ki bir daha,
Söylenmemiş sözler, dilinde bir düğüm.
Of aklım, şaşıran, perişan şu aklım,
Gör, mevsim dönüyor, hazandır gördüğüm,
Hüzünlü şarkıyı, çalma vaktidir bil.
*
Duvarda asılı, o sessiz resimler,
Gülümser yüzüne, bakarken derinden.
Ah ruhum, sıkışan, daralan o ruhum,
Duy, saat vuruyor, oynar taş yerinden,
Yalnızlık hissine, kanma vaktidir bil.
*
Tozlanan raflarda, hikayen saklıdır,
Yarım kalan sevda, sızlatır içini.
Vah başım, eğilen, o yorgun garip baş,
Bak, yıldız kayıyor, süslerken gökçini,
Geçmişin izinde, kalma vaktidir bil.
*
Kırılan kadehler, onarılmaz artık,
Pişmanlık faydasız, gidenler dönmüyor.
Ey kalbim, kanayan, yaralı şu kalbim,
Gör, ışık sönüyor, karanlık bitmiyor,
Sükutun içine, dolma vaktidir bil.
*
Sandıktan çıkan o, oyalı mendiller,
Gözyaşı silmeye, yetişmez ki bazen.
Ah gençlik, savrulan, fırtına o gençlik,
Duy, gece iniyor, örtülürken evren,
Sadece hatıra, olma vaktidir bil.