Vakit gece Şiiri - Basri Erdoğan

Vakit gece…
Sanki Yusuf’un kuyusuna düşmüş ruhum,
Duvarlarında hasret büyüyen bir zindandayım şimdi.
Adını her andığımda,
Karanlığın ortasında ince bir ışık beliriyor;
Çünkü sen, içimde susmayan en güzel duanın adısın.

Vakit gece…
Sanki Hüseyin’in Kerbela’ya yürüdüğü o mahzun yol gibi,
İçimde susuz kalmış bir sevda taşıyorum.
Bir yanım sabır diyor,
Bir yanım sana çıkıyor.
Ben seni düşündükçe,
Ay bile sessizleşiyor göğün kıyısında.

Vakit gece…
Ve ben Ebuzer’in çölde kalan yalnızlığı kadar yorgunum.
Rüzgâr geçiyor içimden, eski yaraları savuruyor.
Ey sevgili,
Sen bazen bir deyiş kadar derin,
Bazen Hayyam’ın kederli geceleri gibi sarhoş,
Bazen Nazım’ın memleket kokan dizeleri gibi düşüyorsun içime…
Ben seni sevdikçe,
Gece biraz daha hüzün, biraz daha şiir oluyor.