Vakit Şiiri - Burcu Sönmez Kaya

Susarak da konuşamıyoruz artık
Yeşil ışıklar yolumuzu aydınlatmıyor
Zeytin dalları nasıl da suskun
İkimiz de kendi sessizliğimizin gevezesi olmuşuz
Bir çay bir bira bir gazoz
Yudumlar hızlı
Zaman anlayışlı
Gözlerimizde mana aradığımız akşamın dokuzu
Ne konuşacağımızı bilmiyoruz
Yüzümüz birbirimize öyle bir eskimiş
Ezber bozmak ister gibi bakıyoruz
Seni sen yapan ben
Beni ben yapan sen
Suskunluğumuzun hırçınlığına dayanamadık
Vakit diye mırıldanırken duydun beni
Vakit diyorum belki sadece gitmek içindi
Vakit belki sadece gitmek
Vakit belki sadece
Vakit belki
Vakit…
Bizi bitirdi.