Vahdeti Vücut Şiiri - Kemal Tekir

Vahdet i vücud

İnsanoğlu biz dünyaya,
Gelmedik sahip olmaya.
Yaradanın varlığına,
Geldik biz şahit olmaya.

Kalplerimiz içten dışa,
Aydınlanır kutsal nurla.
Allah şah damarımızdan,
Yakın bize ruhumuzda.

O dur İlim alemlerin,
Bilimlerin de sahibi.
Yok Onun eşi benzeri,
Tektir çünkü olmaz dengi.

Kadir i mutlak Yaradan,
Münezzeh zaman mekandan.
Odur canlı haycanları,
Rızık nimetle donatan.

Kün fe yekün ol emriyle,
Oluştu herşey evrende.
Yokluk varlık hep iç içe,
Marifet gizli hiçlikte

“Hiçlikten Hakikate”

Bildiğim tek şey,
bir şey bilmediğimdir
demiştş bilge
ben ise,
bildiklerimi susturup
yürüdüm kendi içime hiçliğe

Bir ben vardı bende,
benden içeri o an,
sustuğumda konuşan,
kaybolduğumda beni bulan.

Ney gibi oyuldum zamanla,
yanarak öğrendim ses vermeyi;
her acı bir nefes oldu içimde,
her ayrılık hakikatin kapısı…

Varlık birdi ya aslında,
ben bölündüm aynalarda
bin parça sandım kendimi,
oysa her parçam aynı nurun
Yansımasıydı aslında.

“Enel Hak” diye haykırmadım,
ama sustuğum yerde
Bşr ben vardı benden içre
ne adım, ne gölgem kaldı
Sadece O’nun yankısı.

Nefsimi geçtikçe
yol uzamadı, kısaldı;
çünkü yük bendim,
bıraktım hiçliğe karıştım.

Şimdi
ne kazanma derdindeyim
ne kaybetme korkusunda;
bir akışın içindeyim,
ne karşısında,ne dışında…

Ey insan,aş kendini,ama,
yok ederek değil asla
Çünkü hakikat uzakta ,
bir zirve değildir arşta
Yüreğinde uyanmayı ,
bekleyen ışıkta,nurda
Aş benliğini ilahi aşkla.

Kemal Tekir
Halkın hak kın sesi