Vahdet Şiiri - Abdullah Akçay

Kays bir hayal peşinde, çöle vurdu kendini,
Leyla’nın bir aşkıyla, yıktı nefsin bendini.
Kumlar yoldaş oldu da, dindi dünya telaşı,
Kumdan bir seccadeye, düştü aşkın gözyaşı.

"Leyla" dedi her zerre, "Leyla" dedi rüzgârlar,
Aşığın feryadıyla, sarsıldı hep diyarlar.
Dikenler gül göründü, ateşler ise serin,
Mecnun’un bu yarası, akıllardan çok derin.

Gelen Leyla’yım der, Mecnun ise "Ben O’yum",
Aşkın derinliğinde, en karanlık kuyuyum.
Suret silindi artık, mana doğdu içinde,
Vahdeti buldu gönül, bambaşka bir biçimde.

Leyla bir bahaneydi, asıl maksat Mevla’dır,
Bu çileli yolculuk, en mukaddes davadır.
Ayna çatladı bak gör, yansıyan nur tek imiş,
Seven ile sevilen, meğer tek bir şey imiş.