Vah vah Şiiri - Eminnur Acar

Kıskançtır İnsanoğlu, sevmez kendinden başkasını
Kıskançlıktan öldürdü, Kabil, Habil’i
Yoklukta sarılırlar da, birbirlerine, varlıkta savaşırlar
Ondandır, sen dostu kazan, düşmanı annen doğurur demişler

Vah vah demeyi sever, insan
Acırmış gibi yapar, yoksula
Varlıkta, ilk çelmeyi, kardeşin takar sana
Öyle sinsicedir ki oyunları, düştüğünde ilk gülendir O

Ruh güzelliği, ikramıdır, Yaratanın
Her kişi, taşıyamaz
Asalet, para ile satın alınamaz
Asil insan Vakurla yürür, bakınca imrenirsin

Hep bana, hep bana, dememeli
Bir sana bir bana demelidir, İnsan
Helal kazancın, zekatını da veriyorsan
İki cihanda da, mutlusun

Haramda huzur olmaz, huzura da, varılmaz
Yıllarca, bitkisel yaşayanını da, otururken öleni de gördüm
Kim ne ediyorsa, kendine ediyor
İyi düşün, iyi olsun

İyiyi yapanı alkışla, özen, İmren, kıskanma!
Kime ne yapabilirsin, her canın sahibi var
Kendi kuyunu, kendin kazma
Gittiğin yerde mekanını, buradan, gönderdiklerinle yapacaksın
Arafta kalmayı, kim ister?