Uzun Uzadıya Özlemek Şiiri - Nasıf Acar

Önümde,
Bir ömür gibi,
Yoksul karanlık…
Gece kuşları,
Yalnızlığı sorgulamakta…
Gökyüzünde,
Kutup yıldızı titremede,
Yedi kardeşler
Henüz çıkmamış….
Ve yanıbaşımda,
Pırıl pırıl ışıklarında,
Sensizliğin,
Hiçbir açıklaması olmayan,
Soğuk şehrin,
İçine kapanıklığın da,
Yaşadığım,
Mor bir burukluk…
Arkamda,
Sokak lambalarıyla,
Karanlığı kendisine,
Yoldaş edinmiş,
Ürkek bir şehir…
Bu saatlerde,
Tek başına dolaşmak,
Caddelerde…
Ve seni özlemenin,
Yüreğime verdiği,
O ince sızı,
Sigaramı,
Son bir kez nefeslerken,
Bir hoşluk sezerim…
İçimdeki sıkıntılarla birlikte,
Gri dumanları,
Havaya savururken,
Bu saatte buralarda,
Barlar kapanmaz.
Sabaha dek,
Barların ışıkları,
Denize yansır da,
Deniz ışıklarla yaldızlanır.
Yakamozlar yangına döner,
Az kaldı teskereme..
Yirmi üç gün az değil…
Az zamanda,
Avunmak var.
Ben yine bu gece,
Tel örgülerin,
Bu iç kısmındayım,
Gözlerim acılanmakta,
Göz kapaklarımda bir yangın,
Yazarken satırlarımı,
Göz kapaklarım
Sık sık kapanır gider oldu.
Yine geldi,
Mor bir hüzün dalgası,
Geldi konakladı kirpiklerime…
Yoldan,
Son bir hızla,
Gürültüyle,
Özleme giden taşıtlar…
Yaşam,
Son bir gayretle,
Devam ederken,
Ben yalnızlığıma,
Kapıları açıyorum…
Ardına kadar…
Üşüyorum,
Özleminin kapısını çalıyorum,
Biraz titremeli,
Ve uykulu,
Nemli deniz havasının,
Elbiseme bıraktığı ıslaklıkla,
Satırlarımı,
Noktalıyorum…

Trabzon 1987